با لرزاننده های بتن و دلایل لرزاندن آن بیشتر آشنا شوید

با لرزاننده های بتن و دلایل لرزاندن آن بیشتر آشنا شوید

با لرزاننده های بتن و دلایل لرزاندن آن بیشتر آشنا شوید

استفاده از لرزاننده های بتن روشی برای خارج کردن هوا از بین بتن و متراکم کردن بیشتر آن می باشد.

پس از ریختن بتن در محل مورد نظر ، مقداری هوا به صورت حباب یا فضای خالی در آن ایجاد می شود. که باید این هوای محبوس ناخواسته تا حد ممکن خارج شود .

در این مقاله ی بتن پاسارگاد انواع لرزاننده های بتن معرفی شده است.

دلایل خارج کردن حباب ها و یا هوای محبوس شده :

  1. حباب ها مقاومت بتن را کاهش می دهند. برای میزان هر یک درصد هوای محبوس شده ، 5 تا 6 درصد از میزان مقاومت بتن کاهش می یابد . بنابراین یک بتن با 3 درصد هوا ، حدود 15 تا 20 درصد در مقاومت بتن کاهش خواهیم داشت.
  2. حباب ها مقدار نفوذپذیری را افزایش می دهند که این عامل خود باعث کاهش مقاومت می شود. اگر بتن به اندازه کافی متراکم و غیر قابل نفوذ نباشد ، در نتیجه آب بندی نبوده و حتی در مقابل مایعات متهاجم ملایم ، تحمل نداشته ، و رطوبت و هوا به احتمال زیاد به داخل نفوذ کرده و باعث زنگ زدگی میلگردها می شود.
  3. حباب ها تماس بین بتن را با میلگردها و سایر فلزات موجود در آن ، کاهش داده و پیوستگی لازم صورت نگرفته و در نتیجه عناصر مسلح بتن از استحکام لازم برخوردار نخواهند بود.
  4. حباب ها باعث ایجاد زدگی هایی مانند منفذ و دانه دانه بودن بر روی سطوح تمام شده می گردند.

با توجه به موارد ذکر شده ، بتنی که کاملا متراکم شده باشد ، توپر ، محکم ، با دوام ، و غیر قابل نفوذ خواهد بود . و بالعکس بتن متراکم نشده ، ضعیف ، بی دوام ، دانه دانه ، و متخلخل خواهد بود و اصلاً کارآیی لازم را نخواهد داشت. بنابراین لزوم لرزاندن بتن کاملا مشخص می گردد.

با کمک میله زدن ، بیل زدن و یا هر وسیله دیگر میتوان تا حدودی حباب ها را خارج کرد ، ولی بهترین و سریعترین روش ، لرزاندن بتن است.

وقتی که یک مخلوط لرزانده می شود ، تقریباً به حالت مایع در می آید که این موضوع سبب کاهش اصطکاک داخلی بین ذرات شن و ماسه می شود. این عمل باعث می گردد که هوای محبوس شده به روی سطح بیاید و موجبات توپر شدن بتن را فراهم کند.

در مخلوط چسبنده ای که به درستی طراحی شده باشد ، جدا شدن دانه ها و آب آوری بتن به حداقل کاهش می یابد.

در مخلوطی که بیش از اندازه مرطوب است ، شن های درشت تر در هنگام متراکم کردن ، ته نشین شده و در نتیجه یک لایه بتن ضعیف و نامطلوب در بالای سطح تمام شده ، باقی می گذارد. بنابراین لزوم تهیه یک مخلوط مناسب و صحیح نیز آشکار می شود.

 

وجود حباب هوا از علل استفاده از لرزاننده های بتن

وجود حباب هوا از علل استفاده از لرزاننده های بتن

  • لرزاننده های داخلی :

اغلب بتن را به وسیله لرزاننده های بتن میله ای یا غوطه ور متراکم می نمایند. معمولاً این روش از بهترین روش ها است . زیرا در این حالت میله مستقیماً در داخل بتن قرار می گیرد و می توان موقعیت آن را به راحتی و سریعاً تغییر داد.

 

لرزاننده های بتن از نوع میله ای

لرزاننده های بتن از نوع میله ای

 

  • انواع میله ای لرزاننده های بتن :

  1. نوعی که در سر آن فقط لرزاننده قرار دارد و به وسیله یک شفت ( محور قابل انعطاف ) به کار انداخته می شوند. نیروی محرکه به وسیله بنزین یا گازوئیل ، موتور الکتریکی یا کمپرسور هوا فراهم می گردد. مزیت این نوع از لرزاننده ها که به همراه موتورشان به راحتی قابل حمل هستند .
  2. در نوع دیگر لرزاننده های بتن ، لرزاننده و موتور با هم در سر وسیله تعبیه شده است . که به اصطلاح به آنها لرزاننده موتور سر خود می گویند. لرزاننده های موتور سرخود می توانند به وسیله برق و یا هوای فشرده به کار انداخته شوند. نوع برقی آن دارای قدرت مخصوص به خود است ( فرکانس 200 سیکل در ثانیه ) و نباید مستقیماً به برق شبکه متصل گردد. و به طور مرتب باید ولتاژ ، فرکانس و فازها کنترل شود.

برای انتخاب از بین این دو نوع لرزاننده های بتن ، از آنجا که به لحاظ عملکرد تفاوت بسیار کمی بین آنها است ، انتخاب بر اساس معیارهای دیگر مانند امکان دستیابی ، حمل و نقل ، وجود هوای فشرده یا برق صورت می گیرد.

اندازه میله در لرزاننده های بتن :

برای اغلب کارهای بتن آرمه ، میله هایی با قطر 25 تا 75 میلیمتر به کار برده می شود.

میله هایی با قطر حدود 100 تا 150 میلیمتر نیز وجود دارند ولی استفاده از آنها عمدتاً به بتن ریزی های حجیم مانند ساختمان سدها محدود می گردد.

شعاع عمل لرزاننده های بتن :

موثر بودن هر میله مخصوص و در یک موقعیت ویژه بستگی به کارآیی بتن و مشخصات خود میله دارد.

معمولاً هرچه قطر بزرگتر و فرکانس بالاتر باشد ، شعاع عمل نیز بزرگتر خواهد بود. شعاع عمل ، فواصل و نحوه فرو کردن میله لرزاننده را مشخص خواهد کرد. برای مثال اگر شعاع عمل حدود 200 میلیمتر باشد ، نقاط فرو بردن میله جهت حصول به تراکم کامل ، باید حدود 300 میلیمتر از هم فاصله داشته باشند.

طول سر ( منظور طول قسمت پایین میله لرزاننده است ) :

از آنجا که فقط سر لرزاننده های بتن متحرک است ، لایه بتن نباید عمیق تر از طول سر میله باشد. اگر چنین شود ، این خطر وجود دارد که لایه های بالایی بتن به طور کامل متراکم نشوند .

نوشتن یک پیام

Your email address will not be published.

پست مرتبط

WordPress Themes

Enter your keyword